Ateş Düştüğü Yeri Yakar

14 Şubatı 15 Şubat’a bağlayacan gece nasıl geçti,neler konuştuk az çok aklımda.Tek yapmak istediğim onun biraz olsun gülmesini sağlamaktı,bir nebzede başarılı oldum.Ancak onu Mersin’e gönderme anı geldiğinde,öyle bir sarılışı vardı ki,yaptıklarımın hiç bir anlamının olmadığını o zaman anladım.Sarıldı.Ve gitti.

İstanbul’dan gitmeliydim hemen.Yapacak birşey yoktu.Ne anlamı vardı ki.Ama sanki ona daha yakın olmak adına bir gece daha onun evinde kalabileceğimi hissettim.Anlayacağınız yine piskolojik olarak birşeyler yapmaya çalışıyordum.

Ve Bursa’ya döndüm.4. gün.5. Günhep aradım hep sesini duydum.Onun o kadar kötü gelen sesinin yanında benim Bursa’da arkadaşlarımla olmamın bende yarattığı iç sızısını anlatamıyorum.Haksızlıktı bu yaşananların hepsi,bir telefon konuşması yetmiyordu bu acının dindirilmesine.Ya da benim acımın artmasına…Daha çok ağlamak isterdim Yusuf Amca’ya.Belki son kez de görmek isterdim.Ama bu kadardım ben.Elimden bu kadar geldi.Gözyaşlarım sadece Onunla birlikte kalbime aktı.