Tarık Bal Yazıyorum

Yeni Hayat

Bazıları için çok uzun sayılabilecek, bazıları içinse hayatın çok kısa bir dönemini kapsayan üniversite eğitimini geçtiğimiz haziran ayında tamamlamış ve planlar üretmeye başlamış kafamdan geçen onlarca kurgunun arasından iki tane seçenek belirlemiştim: Birincisinde yurt dışına gidecek ve kendimi geliştirmeye devam edecektim; ikincisinde ise askerliğimi tamamlayıp döndükten sonra  iş arayacaktım.

Yaptığım planların arasından en mantıklı geleni yurt dışına çıkıp eğitimimi devam ettirmek seçeneği oldu. Hele benim gibi üniversite yıllarınızın çöpe gittiğini düşünen insanlardansanız neden böyle düşündüğümü anlarsınız: Akıllı arkadaşlıklar edinememe, yanlış yapılan tercihler ya da yanlış seçilen bir kız arkadaş... Bunların hemen hepsinden mustarip olan bendeniz de, bu sebeplerle öğrencilik hayatını devam ettirme konusunda planlar yaptı belki önüne yeni şanslar çıkar diyerek.

*       *       *

Siteye girip aşağılara doğru baktığınızda bundan önceki son yazımın 30 Temmuzda yazıldığını göreceksiniz. Yaklaşık bir ay süren bu kasıtlı "yazmayış" zarfında kendimce bir tatil yaptım ve düşünecek bol vakit buldum. Ancak bu beyin fırtınalarının bana pek yaradığını söyleyemem. Fark ettim ki her geçen gün daha fazla geçmişe gömülüp kalıyorum. Nedendir bilinmez, 1 yıldır aklıma gelmeyen şeyler bugün zihnimi  öylesine kurcalıyor ki, bazı geceler derin uykulardan irkilerek uyandığımı fark ediyorum. Fakat ben suçu her zaman olduğu gibi bu şehre yani Mersin’e atıyorum. Büyük bir şehir olmakla büyük bir köy kalmak arasında sıkışmış bu şehrin lağım kokan caddelerinde, 30 yıldır yaptığı gibi babasından aldığı harçlıkla gezen insanların etrafa yaydığı o melankolik hava, şehre adım atar atmaz ruhuma siniyor. Kendimi tufeyli gibi hissettiriyor ama tuş edemiyor beni.

Hüzünlendiğim her anın sonrasında çaresizce denizin koynuna koşuyorum. Ne kadar hiddetlenirse hiddetlensin, çocuğu yanına sokulunca dinginleşen analar gibi duruluyor o koca derya. Yanında sigara içmeme kızıyor belki ama tane tane yüzüme kondurduğu buseleriyle beni rahatlatıyor, kabaran ruhumu ferahlatıyor. Sonra sular yavaş yavaş çekilmeye başlıyor. Gitme diye bağırıyorum arkasından ama nafile. Kafasına koymuş bir kere. Gitmeyi kafasına koyan her kişinin günün birinde yapacağı şeyi yapıyor: Arkasına dönüp bakmadan uzaklaşıyor koca âlem. Beni ağlayan şehirle baş başa bırakıyor.

*       *       *

Ramazan ayları benim hayatımın en mistik dönemini oluşturan zamanlardır. Ben de bu aylarda, çocukluktan gelen alışkanlıklar dolayısıyla, oruç tutmayan bir insan olarak bol bol gözlem yaparım. Hele caddelerde yalnız başına oturan insanlar görmeyivereyim. Hemen yanlarına gider, eski günlerden konuşmaya başlarım. Hemen hepsinin de dert yandığı ortak bir sorun var: Yeni ramazanların peki tadı yok.

O eski ramazanları az çok ben de hatırlarım. Ve iddia ediyorum ki şimdiki ramazanlar eskilerinden çok daha güzel seyrediyor. Ben küçükken oruçlar mevsimin kış olmasından dolayı saat 17.00 civarında açıldığı için, o zamanlar ufak tefek bir velet olan ben bu durumdan  çok şikâyetçi olurdum. Düşünsenize: 7-8 yaşlarında bir çocuğun hayattan ne gibi bir beklentisi olur ki: Ya sabahçıysa okuldan geldikten sonra sokakta arkadaşlarıyla oyun oynamak ister ve ya akşamcıysa eve koşup çizgi film izlemeyi düşler. Oysa ben ramazan aylarında bunların hiçbirini yapamazdım. Çünkü insanlar çocuklarını, sanki çocukları da oruç tutuyormuş gibi, oyun oynamaya göndermezlerdi. Televizyonlar ise iftar programlarına yer verdikleri için ancak ve ancak Erol Günaydın’ın skeçlerini izlemek zorunda kalırdım ne kadar sıkılsam da. (Hatırlıyorum da bir gün bu skeçlerden sonra yayınlanan He-Man’i görüp heyecandan annemi öpmüştüm.) Uzun yıllar ramazanlar böyle geçip gitti.

Ve ben büyüdüm. Büyüdükçe ramazan ayları yaza koşmaya başladı. Evet, yazın oruç tutmak insanlar için çok daha zor oluyor, doğru. Ancak kim ne derse desin şimdiki ramazanlar daha kolektif bir iftar anlayışını beraberinde getirdi… Kenar mahallelere alelacele kurulmuş samimiyetsiz iftar çadırlarının yerini alan mahalle aralarındaki iftar sofraları, insanların gerçekten toplu halde iftar açtıklarını hissettiriyor. Şimdilerde ise bana, büyüdükçe çizgi filmler çekiciliğini kaybedip He-Man işsiz kalınca, iftar vakitlerinde zaman geçirecek başka meşgaleler bulmak düşüyor.

*       *       *

Bir kitabı bir kişi oku derse fazla umursamam. Eğer iki kişi oku derse merak ederim. Ama üçüncü kişi aynı kitabı önerirse o zaman hemen gider alırım. Birbirini hiç görmemiş ve birbirlerini tanımayan üç bayanın ayrı ayrı vakitlerde ve ayrı ayrı şehirlerde önerdiği bu kitabı bugün kitaplığıma kazandırdım ve okumak için sabırsızlanıyorum. Unutmadan kitabın ismini de versem diyorum: Kürk Mantolu Madonna-Sabahattin Ali. Hepinize iyi okumalar.

27

Mezun Olduktan Sonra

Bugünlerde kendimi çok sorunlu hissettiğimi söyleyerek başlayayım yazıma. 2006 yılının Eylül ayında başlayan üniversite macerası geçtiğimiz Haziran ayının sonlarında resmen sona erdi. Ve ben artık kendimi iyiden iyiye işsiz olarak hissetmeye başladım. Bu duygularımı paylaştığım arkadaşlarım ise böyle şeyler düşünmem için erken olduğunu, önümde gidilecek çok uzun bir yol olduğunu söylüyorlar.

Dün gittiğim bir görüşmeden çok fazla karar alarak ayrıldım. Türkiye'nin önde gelen Alman firmalarından bir tanesinin yönetiminde bulunan saygı değer bir kişi, bana tam anlamıyla güzel bir yol gösterdi diyebilirim. Yurt dışına çıkmanın bir insanın gelişimine ne kadar büyük katkı yaptığını anlattıktan sonra, eğer başarabilirsem yurt dışına gitmemi ve dilimi geliştirmemi söyledi. Ben de bu sözler üzerine Almanya'daki dil okullarını araştırmaya başladım. Diğerlerine göre uygun fiyatlı olduğunu gördüğüm bir kursa da mail attım. Oradan gelecek cevaba göre eğitimime ülke dışında devam etmeyi düşünüyorum.

Eğer bu olay istediğim gibi gitmezse geçici bir süreyle, istemeye istemeye, Mersin'e gitmek zorunda kalacağım. Ancak orada kalma sürem de çok uzun olmayacaktır. Hemen askerlik işlemlerini başlatıp askere gitmek istiyorum. Askerlikten sonra da öncelikli olarak Bursa veya İstanbul... Ben Almanya işinin olumlu olacağına inanıyorum. Şu anda her şey yolunda gidiyor. Umarım bir sorun olmaz.

0

Dayak-Para İlişkisi

Ne zaman polislerin uyguladığı bir orantısız güç kullanımı ortaya çıksa, her zaman bu insanların yaptıkları işin zorluğundan, aldıkları maaşın azlığından şikayet edilir.  Aldıkları maaşı hemen yazalım: 9/3 seviyesindeki bir polis memurunun aldığı ortalama maaş "1988 lira".

*       *       *

Bursa'nın Yıldırım ilçesinde birisi 28 diğeri 17 yaşında iki genç taşkınlık yapıyorlar. Hatta bu gençlerden büyük olanı eline satırı alıyor, çevredeki vatandaşlara ve olay yerine gelen polis memurlarına saldırıyor. Polis ise genci biber gazı kullanarak etkisiz hale getiriyor. Buraya kadar her şey olması gerektiği gibi. Ancak gençler etkisiz hale getirildikten sonra ellerine joplarını alan polislerin tamamı gençleri bayıltana kadar dövüyorlar. Bu gençlerden bir tanesi sessiz sessiz kenarda gözaltına alınmayı beklerken üstelik...

Bayılan gençlerden bir tanesi daha sonra sürüklenerek diğer arkadaşının yanına götürülüyor. Bu görüntülerin tamamı da olayın yaşandığı benzin istasyonunun güvenlik kameralarına yansıyor.

*       *       *

Böyle bir olayın yaşanması bize şunu gösterir: Bu durumun ekonomik sıkıntılarla, iş stresiyle bir alakasının olmadığını... Geçim derdi, sabahtan akşama kadar fabrikalarda asgari ücretle çalışıp, ev geçindirmeye çalışan insanlarda olur. Yine aynı insanlar, sağlıksız koşullarda çalıştırıldıkları için, her an iş kazasına maruz kalma ihtimallerinin olması nedeniyle strese girme hakkına sahiptirler.

*       *       *

Buna benzer vakaların yaşanmaması için iki çözüm yolu var:

1)Eğitim: Polislik için yetiştirilen her bireyin çeşitli testlerden geçmesi ve sadece bu mesleği yapabilecek olgunluktaki insanların bu işe alınması.
2)Caydırıcı cezalar: Böyle bir olay sonucunda bu şiddeti uygulayan insanların cezasız kalması bundan sonra meydana gelecek olayların da sebebi olacaktır. Bu yüzden şiddet uygulayan insanların ya ağır bir para cezasına çarptırılması ya da meslekten ihraçları gerekmektedir.

1

Deniz Kokan Şehir

Kaç gündür gündemin ilk sırasında hep şehit haberleri var. Bu yüzden sıcaktan kavrulduğumuz şu günlerde televizyonda Dünya Kupası haricinde kafamı meşgul edecek bir şeyler bulmak pek mümkün olmuyor. Bursa'da ki yaşadığım yerde, yapacak çok fazla aktivite de olmadığından zaman geçmek bilmiyor desem yeridir. Ama şimdi Mersin'de olsam mesela, hadi çıkalım da bir deniz havası alalım diyebilirdim arkadaşlarıma o güzelim sahilde. Ya da gidip nargile içebilirdik Tömbeki'de. Yapraklı koya kaçıp, arabadan iner inmez denize atlayabilirdik.

Ne kadar güzel bir şehir olsa da, Mersin benim gözümde bitik artık. Kendime dair bir şeyler bulmak zor geliyor artık oralarda. Şehir beni kendisinden soğutacak çok fazla şey yaşattı bana. Üniversite hayatım boyunca hep orayı özledim ve Bursa'ya şans vermedim. O yüzden Bursa'da çok fazla bir şey yaşayamamışım gibi geliyor. Artık hayatım boyunca Mersin'e uzak kalmak, oralar aklıma gelince de iç çekip yoluma devam etmek istiyorum.

2