Türkiye’deki insanlar bir masal dünyasının içerisinde yaşadıklarının farkında olmadan, her seferinde kendilerinden cevap beklenen anket sorularına “Hamdolsun hayatımızdan memnunuz.” yanıtını veriyorlar. Şöyle bir düşününce kendilerini anlamak  o kadar zor da olmasa gerek. Eğer eleştirmiyorsa, sessiz kalıp  sadece oy veriyorsa, akşam evine gidip yemek yiyip, karnını da az buçuk doyurduktan sonra yemeğin üzerine içtiği çayın keyfine varıp ardından da karısıyla oynaşıyorsa Türkiye insanı mutlu demektir. Hayatı boyunca kendisine sosyal hak sunulmayan, sunulsa bile sosyal hakkın bir devlet gereği değilde kendisine yapılan bir iyilik olduğunu düşünmeye programlanmış insanların hayatlarından memnun olmaması için hiçbir sebep yok.

Şimdi diyeceksiniz ki ya ekonomik veriler ya da uluslararası araştırmalar? Önce ekonomik verilerden başlayalım. Dışarıdan şöyle bir gözlem yapan herkes ekonominin ne kadar zayıf olduğunu görecektir. Tamamen dış yatırımlara dayalı projeler geliştiren hükümetin acaba dış yatırımların kaçması halinde elinde bulunan “Dindar nesiller yetiştireceğiz” projesinden başka bir planı var mı? İç kaynakları kullanma yoluna hala gidilmemişken, tamamen dışa bağlı bir ekonomi ne kadar sağlam temeller üzerine oturabilir. Dış politikaya gelince orada gerçekten bir duruş var. Ama arkasında kimin desteği olduğu belirsiz. Diyeceksiniz ki arkasında desteğe mi ihtiyacı var? Evet kesinlikle desteğe ihtiyacı var. Hugo Chavez petrollerine güvenirken, Ahmedinecad nükleer silahlarına güvenirken Türkiye neye güveniyor? 75 milyonluk popülasyonuna ve 45 milyonluk genç insanına mı? Yüzde 21.3 ü işsiz olan gençler acaba hangi çabayla dünyaya karşı koymaya hazırlanıyor. Ekonomi büyüyor açıklamaları da başka bir gaz verici unsur olsa gerek. Acaba büyük şirketlerin kazandığı başarılar mikro düzeydeki insanları ne kadar etkiliyor. Yani diyorum ki A firmasının kazancını arttırması sokaktaki her hangi bir Z insanının cebindeki paraya nasıl bir etki yapabilir. Kazananlar her zaman olduğu gibi patronlar oluyor sizin anlayacağınız. Sonra dünyadaki en büyük büyüme oranlarını yakalamışsız. Onu da şöyle açıklayabilir miyiz acaba: 300 milyar TL olduğunu varsaydığımız Türkiye ekonomisi %8 oranında büyürse elde edilen artış rakamı 24 milyar TL. Hadi bir de Almanya’dan bakalım. 1 trilyon dolarlık Alman ekonomisi %3 büyüdüğü anda 30 milyar dolar büyüyor. Yani büyüme rakamlarının öyle abartılacak bir tarafı yok. Ki ben büyüme sırasında oluşan açıktan bahsetmiyorum bile.Karşılaştırma yaptığım ülke Almanya olmasının sebebini de açıklayayım hemen. Almanya ile nüfus bakımından neredeyse aynıyız. Modern Almanya’nın Türkiye Cumhuriyeti’nden sonra kurulduğunu söylemeye gerek bile yok sanırım.

Uluslararası koşullara gelelim hemen: Uluslararası arenada Türkiye’nin iyi gittiğini söyleyen ülkelerin başında Ortadoğu’dakiler geliyor. (Tabi Suriye ve İsrail ve İran hariç.) Londra’da tanıştığım Cezayirli, Tunuslu, Mısırlı bir çok insandan Recep Tayyip Erdoğan ismini duymak mümkün. Kendilerine neden diye sorduğumda konuşmalarını ve ne kadar büyük bir müslüman olduğunu anlatıyorlar. Sayın Başbakanımız’ın nasıl böyle bir popüleriteye ulaştığını anlamakta zorluk çekiyorum bazen. Davos konuşmalarından sonra olabilir mi? Ama bu konuşmalardan sonra İsrail’le ilişkilerde, ticari alanda ne kadar büyük değişiklikler oldu? Belki ekonomiyi siyasete kurban etmemek lazım. Ama bu kadar büyük popüleriteye ulaşmanın da belli bedelleri olması gerekiyor. Burada sadece araplarla karşılaşmıyorum tabi. Ayaküstü sohbet ettiğim Türkiye’nin onların gözünden nasıl göründüğünü merak edip sorduğum bir çok batılı insanla konuştum. Bazıları Türkiye’yi bilmiyor hala( Bu kadar popüler olunup da hala bilinmemesi şaşırtıcı, değil mi(!)) Bilenler de gayet olanların farkında. Türkiye’de yüzlerce gazetecinin içeride olduğunu biliyorlar. Yıllardır suçlu veya suçsuz olunduğunu bilinmeden, haklarında hüküm okunmamış insanların ceza evinde yattıklarından haberdarlar. İnsana bunlar söylenince hüzünleniyor ister istemez. Yani arapların gönlünü bir şekilde çalmak kolay ama batılılarına tüm alevilere ölüm diyen müslüman kardeşlerin liderini Türkiye’de sakladığını nasıl anlatacaksın. Sen batıya kendi içişlerini halletmeden mesela KCK davası yüzünden 3000 insanı cezaevinde tuttuğunu nasıl anlatacaksın? Filistin’de çocukların öldüğünden dert yanıp 19 u çocuk, 34 tane insanı kendi bombalarınla öldürdüğünü nasıl anlatacaksın? Biliyorum anlatmayacaksın. Paul Auster’e yaptığın gibi çok da umurumuzda gelme diyeceksin. Biz Türk’üz kendimize yeteriz diyeceksin.

Son bir hikaye anlatmak istiyorum: Eski Roma’da zafer kazanmış bir general sokakta insanları selamlaya çıkarmış. Hemen generalin arkasında da görevi generale birşey hatırlatmak olan bir adam yürürmüş: “Memento Mori”. Hatırla sen de öleceksin. Hemen bizden de bir söz ekleyelim: Mağrur olma padişahım senden büyük Allah var…

Herkese iyi pazarlar.