Gitme diye arkasından bağırıyorum. Dönüp bakmaya niyeti yok. İkisinden birisini tercih etmeliyim diyorum kendi kendime.  Hızlıca düşündükten sonra birini orda sinirli bir şekilde bırakarak kızın arkasından gitmeye karar veriyorum. Yetişir yetişmez kolundan tutuyorum. O anda ağlamaktan yorgun düşmüş vücudu daha fazla dayanamıyor ve bırakıyor kendini. Düşmesin diye sıkıca tutup insanların şaşkın bakışları arasında kenara çekiyorum. Koşarak büfeden bir şişe su kapıp geliyorum. Suyu içince kendine geliyor. Çok korkuttun beni diyorum. Yine ağlamaya başlıyor. Ağlayan her kız gibi küçük bir kediye dönüşüyor o anda. Küçük bir tebessüm edip çok şanslısın diyorum: Seni seven, seninle olmak için hayatını verecek bir sevgilin var. Böyle problemler yüzünden insan arkasına bakmadan sevdiğini bırakıp giderse hayat kısır bir döngü haline gelmez mi?
-”Onun tarafındasın, çünkü sen de erkeksin” diyor bana.
-”Sadece onu daha iyi anlayabildiğimi düşünüyorum. Seni o kadar çok seviyor ki, sen giderken arkandan bakacak cesareti bile kendinde bulamıyor.”
Söylediklerimin sahte olduğunu düşünüyor. Elinden tutup kaldırmaya çalışıyorum. Ama bu sefer de küçük bir kız çocuğuna dönüşüyor: Dudaklarını büküp gelmeyeceğim diye inat ediyor.

Sinirimden kahkahalar atarak gülmeye başlıyorum. Çevreden geçen insanlar yine bize bakıyorlar. Elinden tutup zorla kaldırıyorum. Ama ikna edilebilecek gibi durmuyor. İnadını kırmak için küçük bir hikaye anlatıyorum:

“Ben 6 yaşındayken aşkları mahallede dillere destan bir ablayla abi vardı. 2 senedir nişanlılarmış. Çocuk daha askerliğini yapmadığı için aileler evliliğe yanaşmıyorlar. Ama terör olayları da öylesine yoğun ki askere gitmesi akıl karı değil. Sonra bir gün evlilik konusunda bir tartışma yaşanıyor kızla çocuk arasında. Tartışmanın bir yerinde kız erkeği korkaklıkla suçlayınca olanlar oluyor: Çocuk her şeyi geride bırakıp askere gidiyor. Aylarca ne bir mektup ne de bir haber… Bir gün evine dönüyor. Ama üzerinde Türk bayrağı bulunan tahta bir sandığın içinde.
Kızın halini anlatmama gerek bile yok sanıyorum. Her ziyarete gittiğimizde ağlayan bir çift göz görürdüm o evde. Geçen sene eski mahallemdeki insanları ziyarete  gittiğimde hala evlenmediğini duyunca çok üzülmüştüm. Sadece karşısındakini kızdırmak için söylenmiş bir cümle iki sevgiliyi ne hale getirdi.”

Yanağıma bir teşekkür öpücüğü konduruyor ve birlikte onu bıraktığımız yere dönüyoruz. Onun da siniri geçmiş saat kulesinin önünden manzarayı seyrediyor. Birbirlerini görünce anlık bir tereddüt geçirdikten sonra, hiçbir şey söylemeden birbirlerine sarılıyorlar. Bana da bu serin Bursa akşamında, onların bu mesut halini izleyerek geçmişi sorgulamak kalıyor.

İnsan bazen yaşamaya o denli alışıyor ki, yaşamın yanında ölüm olduğunu unutuyor. Bundan 9 sene önce bir gün evimize bir telefon geldi. Dayım hasta olduğunu ve tedavi görmekte olduğunu anlattı bana. Ben de, sanırım annem üzülmesin diye, bu olayın üzerini örttüm ve anneme bu konuyla ilgili hiçbir şey anlatmadım. Süreci takip eden yaz, dayımı ziyarete gittiğimizde annem çoktan dayımın hasta olduğunu öğrenmişti ama durumun ciddiyetini onu gördüğümüzde anladık. Saçları dökülmüştü ve sürekli ilaç kullanıyordu.

Yeri gelmişken dayımdan kısaca bahsedeyim. Hani hayatımızda bazı insanlar vardır, onları görünce kendimize deriz ki: “Bu adam demirden de sağlam, kesinlikle bir şey olmaz.” İşte sevgili dayım da aynen öyle bir insandı benim gözümde. Heybetli bir insan.

O heybetli insan vermiş olduğu savaşı kazandı ve iyileşti. Artık bizim aklımızda da tek bir soru işareti kalmamıştı. Aradan 2 yıl geçtikten sonra, yine gelen bir telefonla öğrendik hastalığın tekrar ortaya çıktığını. Annemden ilik istiyorlardı. Annem de koşa koşa testlerini yaptırmış, sonucun pozitif olduğunu öğrenince İzmir’e haber vermiş, oradan haber beklemeye başlamıştı. Aradan 2 ay geçmesine rağmen hala haber çıkmaması annemi telaşlandırmış ve kendisi İzmir’e gitmek istemişti. Ne söylediysek olmadı. Annem İzmir’e gitti. Ben hâlâ durumun ne kadar ciddi olduğunu anlamış değildim. Sanki dayım hasta değilmiş gibi davranmayı tercih ediyordum.

İlk kez ÖSS’ye gireceğim 2004 yılının serin bir haziran günü babamın telefonda annemle konuştuğunu duydum. Dayımın Ankara’ya götürüleceğini ve orada farklı bir şekilde tedavi edileceğini anlatıyordu. Babam da bana kötü bir durum yokmuş gibi davranıyordu. Malum hala ergenlik yıllarımdaydım ve sınav arefesinde bu durum beni etkileyebilirdi.

Nihayet sınava girip çıktım. Eve geldiğimde babam dayımın Ankara’da olduğunu ve istersem gidip onu görebileceğimizi söyledi. Ben de dayımı uzun zamandır görmediğim için bu teklifi çok istekli karşıladım. Biletler alındı ve Ankara’ya gitmk üzere yola çıktık. Sabah Ankara’nın o buz gibi havasına adım attık ve hiç beklemeksizin hastaneye gittik. Hastane önünde bizi karşılayan yengem dayımın durumunun çok kötü olmadığını, doktorların onu iyileştireceklerini söylediğinde biraz keyfim yerine gelmişti.

Konuşmalar bittiğinde yukarıya çık dediler bana ama sakın “ağlama”, üzüldüğünü görmesin. Bu isteğin ne kadar saçma olduğunu düşündüm bir an. Madem dayım iyileşiyordu neden ağlama ihtiyacı duymalıydım ki? Yavaş yavaş hastanenin merdivenlerinden çıkmaya başladım. Bir an gözüm bir tabloya takıldı. Durumu kritikler listesinde dayımın adını görünce önce bir afalladım. Ama dik duruşumu hiç bozmadan merdivenleri çıkmaya devam ettim. Sonra odanın kapısına geldim. İçeride iki tane hemşire bir şeyler yapıyordu. Onlar beni görünce sormalarını beklemeden “Yeğeniyim.” dedim. Bir hemşire bağırarak “Bak, yeğenin gelmiş abi.” dedi. Sonra sessizce odadan çıktılar. Bense korkarak içeriye adım attım.

Nasıl anlatılır bilmiyorum. Yaşadığım hayal kırıklığının tarifini yapmak inanın bana çok zor. Dayımı gördüğümde hayata olan inancımı yitirdim dersem ruh halimi az çok anlatabileceğimi tahmin ediyorum. Zaten 1 dakikadan az süren o görüşme benim kendimi koridora atmama ve dakikalarca ağlamama sebebiyet verdi. Ondan sonra ne o odaya girebildim ne de dayımı görebildim. Babama beni o şehirden göndermesi için yalvardım. Hemen beni ve kardeşimi Ayvalık’a gönderdi. Bizi orada bekleyen anneme ise gördüklerimi değil yengemin söylediklerini anlatmayı tercih ettim.

2 gün sonra yine bir telefonla verdiler vefat haberini bana. Anneme söyleme görevi de bana düştü. Gerisini de az çok tahmin edersiniz. Tam 6 sene önce bugün dayımı o azgın hastalık aldığında ben bambaşka bir insan olmaya yemin ettim.

*       *       *

Bazı arkadaşlarımın “Neden bu kadar duygusuzsun?” sorusunun cevabı da aslında yukarıda yazan satırlarda gizli. Bir kızdan ayrıldığımda nasıl bu kadar tepkisiz kalabildiğimi soruyorlar. Bende sevgiden eser olmadığını, kendimden başka kimseyi sevemeyeceğimi söylüyorlar. Haklılar galiba… 28 Haziran 2004 günü, benim için nelere ve kimlere üzülmem gerektiği konusunda bir milat oldu.

Odaya giriyorum. İki tane doktor, üzüntülü görünmeye çalışarak bana bakıyorlar. Onların bu tip hastalıkları, artık ne kadar doğal kabul ettiklerini düşünerek karşılarına geçiyorum. Bana tedavi sürecini anlatmaya başlıyorlar. Öncelikle profesyonel destek almam gerektiğini, bunun tedavi edilebilir bir hastalık olduğunu anlatıyorlar. Anlattıklarına konsantre olmaya çalışsam da nafile… Dayım geliyor aklıma bir parça kalmış bedeniyle. Bir hastalığın bir insanı nasıl bu hale getirdiğini anlayamayarak; biraz da bu durumdan korkarak yeniden doktorlara dönüyorum. Bana iyileşen hastaların fotoğraflarını gösteriyorlar. Yaşamlarının ne kadar yolunda olduğunu… Benim de savaşmam gerektiğini…

Anlatılanları daha fazla dinleyemeden çıkıyorum hastaneden yapılan itirazlara aldırış etmeden. Yapmak isteyip de yapamadığım o kadar çok şey var ki, hangisinden başlasam diye düşünerek eve yürüyorum.