Tarık Bal

Dün gencecik insanların ölümünün yarattığı derin acıları hissettik hepimiz yüreğimizde. Hayatını kaybeden 24 asker… Kimisi evli kimisi evlenecek. O askerleri yetiştirip ölüme gönderen anne babalar… Bütün bunların ardından “vatan sağolsun” diyebilmek… Cesaret işi değil mi sizce de? Bir çocuğunuz oluyor. O doğuyor diye adaklar kurban ediyorsunuz. Belki de ilk erkek evladınız diye sevincinizden yerinizde duramıyorsunuz. Sonra o çocuk biraz büyüyor ve size baba diyor. Büyüyor okula gidiyor. Belki dersleri fazla umursamadığı için kızıyorsunuz. Ne bilim anadolu insanı biraz da kendini tutamaz ya belki de tokat atıyorsunuz. Ve siz ona vurdukça yüreğiniz acıyor. Sonra o çocuk biraz daha büyüyor ve ergenliğe giriyor. Deli çağları falan ama siz onun bu kadar büyüdüğünü görünce nasıl da hayret ediyorsunuz. Aradan bir kaç sene daha geçiyor ve çocuk askere gidiyor. Öyle bir yere düşüyor ki her Allah’ın günü uykularınızdan korkarak uyanıyorsunuz. Sonra bir gün televizyonda bir saldırı haberi görüyorsunuz. Şu kadar asker şehit dedikten sonra hemen telefona sarılıyorsunuz. Haber alamamak sizi çıldırtıyor. Ardından Kapı çalıyor ve karşınızda rütbeli askerler ve sağlık görevlileri…

İnsan o anda ne hisseder, nasıl hisseder azcık tahmin edebiliyorum sadece. Ama azıcık bakın daha fazlası değil. Ateş düştüğü yeri yakıyor. Bu kadar zaman gözünüzün önünde el kadar bir bebeden kocaman bir adama dönüşen oğlunuz askere gidip bir tabutla geliyor. İşte ben o zaman bazı anne babaları anlayamam. Hani derler ya “vatan sağolsun” diye. Hep sorarım, onu söylerken nasıl bir ruh hali içindedirler diye. Yanındaki rütbeli asker neler söylemiştir ki bu kadar soğukkanlı karşılayabiliyorlardır böyle bir durumu. Benim ömrüm gitmiş bana daha vatan mı kalır?

*********       ***********

Yukarıdakileri düşünüp Birgün gazetesinin başlığını paylaştım Facebook duvarımda dün. Çok kötü birşey mi yazıyordu: Sadece “Tek Yol Barış”… Bu kan deryasında hep beraber boğulmadan durdurun bu savaşı diyordu. Öyle değil miydi ama? Durmasın mıydı bu savaş. 25 yılda ülke adım adım bir bataklığa dönüşürken iyi şeyler ummak da suç olmuştu demekki. Eskilerden tanıdığım bir abi hemen yazının altına yorum yazdı: Ne barışı tarık. Tek yol savaş… Aslında bakmayın böyle sakince yazdığıma. Cinlerim tepeme çıkmadı desem yalan söylerim. Ne savaşıdan bahsediyorsunuz siz arkadaş. Daha yeni gencecik insanların cenazeleri dağıtıldı Türkiye’ye. Hiç mi bir insan bunları düşünmez. 25 yıldır zaten orada bir savaş olmuyor mu?  Kendimizi daha ne kadar kandırabiliriz. Orada bir savaş var. Ve gencecik insanlar bir hiç uğruna ölüyorlar. Dursun istiyorum çok şey istemiyorum.

Neyse bu abi olan Facebook arkadaşı beni listesinden çıkarmış farkettim ki. Çok önemli değil. Zaten beni görüşlerimi beğenmediği için listesinden çıkarıyorsa hiç durmasın. Kim istiyorsa yapabilir umurumda değil. Öyle basit arkadaşlık oyunlarına gerek yok. Ama farkettim ki bu durumda olan yalnız ben değilim. Bir çok insan bir çok insanı Facebook ‘undan silmiş son iki günde. Yani daha Facebook’da, amacı arkadaşları bir araya getirmek olan bir sitede, bir arada olamayan toplum nasıl olur da daha fazla bir arada yaşamaya devam eder. Bütün kürtlerin ırzına geçen arkadaşlardan tutun da toplu bir katliam önerisi sunan insanlara kadar nasıl faşistleşildi bu kadar. Gerçekten anlam veremiyorum. Yani empati yapıyorum ama olmuyor.

Bir de çok samimi bir şekilde rica ediyorum. Hani Facebook’da gidelim, yakalım, kıralım diyen insanları gerçekten dağda pkk lılarla çatışırken görmek isterim. Havayı aydınlatan tek şeyin mermiler olduğu o sıcak çatışmalarda gencecik askerler ölürken böyle garip demogojiler yapmak gerçekten onların anısına saygısızlık oluyor.