Bir şeyi daha anlamaya başladım.Benim bütün Mersin yolculuklarımdan sonra,Mersin’i garip bulmam,tamamen yolculuklarla alakalı.Yolculuklar o kadar stresli oluyor ki,hemen ardından kendimi yazmaya verince,melankolik yazılar ortaya çıkıyor.

Uzun zamandır otobüse tek binmediğimden olacak ,gözüm bana el sallayacak birilerini aradı dün otogarda.Bayram sonrası ve Okul başlangıcı olduğu için yeterince kalabalık olan otogarda el sallayanım da olmayınca,o kadar ağlayan kişinin arasında sevilmediğimi hissettim.

Bursa ise tam beklediğim gibi soğuk ve ürperticiydi.İnsanlar yine yollarda servis beklerken,bulutların arasından kendini gösteren güneşe karşı ellerini uzatıp,onları ısıtmaya çalışmaları insanı gülümsetmeye yetiyor da artıyor bile.