Kürt sorunu konusunda yazmayacağım diyordum.Yazmayacaktım çünkü fikirlerim hep aykırı bulunuyordu.Ama artık olaylar o kadar karmaşık hale geldi ki,bir şeyler yazmam gerektiğine karar verdim.

İlk açılım sözcüğünün kullanılmasının üzerinden iki ay kadar zaman geçti.Ancak geçen iki ayın üzerine ne bir adım yol gidilebildi,ne de herhangi bir ortak görüşe yer verilebildi.Öncelikle şunu söylemem gerekiyor:Kimse ne istediğini bilmiyor.Ne Akp iktidarı,ne muhalefet ne Dtp ne de kürt halkı.Soruna herkes kendi açısından yaklaşmaya çalışıyor.Ancak bu sorunu büyütmekten başka bir işe yaramıyor.

Bundan daha önemlisi var elbette.Bu sorunun temelde nasıl çözüleceğini kimse söyleyemiyor.Halk bu sorunun çözümünü nasıl benimseyecek?Daha dün akşam Iğdır’da bir konser sırasında iki tane kürtçe şarkı söyleyen Şevval Sam için,gazetelerin haber yorumlarında neler söyleniyor görmediniz mi?Açılım istediği için Sezen Aksu’ya neler söylendiğini,onu destekleyen Zülfü Livaneli için neler yazıldığını görmediniz mi?Yiğidim Aslanım’ın onlarca dilde söylenmesinden gurur duyanlar,kürtçe söylendiği zaman tek dil diye bağırmadılar mı?

Ya kürtler ne yapıyor?Onlar da Yıllarca devletten nefret etmeyi öğrendiler.Devlet’in yapısı değiştirilmeden arananacak çözüm önerilerine:”Gerekirse ayrılığı düşünürüz.”diyerek yaklaştılar.Silahı bırakma konusunda ise hala kafalarında soru işaretleri var.

Şimdi soruyorum.Halkın kafasını değiştiremedikçe,otuz yıldır kendi yoluna göre eğitilen bu milletin fikirleri düzeltilemedikçe;kürt sorununun çözümünü nasıl bekleyebiliriz.Ne yazık ki bize görünen yol,eğer alternatif yollar üretilemezse,şimdi de,yıllar sonra da çözümsüzlük.Kimse daha fazlasını beklemesin.